Volle dag Mlilwane

Vanmorgen weer vroeg ons bed uit, want Anouk is jarig. Dus stiekem nog even slingers opgehangen. 18 is toch wel een heel bijzondere leeftijd. Maar wat is dat kleine moppie van ons uitgegroeid tot een prachtige zelfstandige jonge vrouw. Wat zijn we trots op hoe zij zich ontwikkeld heeft de afgelopen 18 jaar.
We hebben niet echt cadeautjes meegenomen voor haar, maar een t-shirt paste er nog bij in de koffer net als een kaart van de beide opa's en oma's. Marit had gisteren bij de glasfabriek nog een mooi klein uiltje uitgezocht voor Anouk.

We worden verder met een beter gevoel wakker. De teleurstelling van het niet kunnen paardrijden is afgezakt en we hopen vandaag wat voor morgen te kunnen regelen. We moeten uiterlijk om 14 uur hier wegrijden morgen, dus dat geeft wel wat mogelijkheden.

Het ontbijt wordt voor ons weer op de braai gemaakt. Toast met ei  en bacon. We moeten ook een soort pap proberen. We weten niet hoe het heet en begrijpen niet helemaal hoe we het moeten eten. Er zit niet veel smaak aan en we doen er wat suiker bij. Als wij bijna klaar zijn met ons ontbijt zien we een van de dames een scheut melk, een klontje boter en suiker door het mengsel roeren. Morgen maar proberen .

We stappen in de auto en rijden naar het Basis Camp waar een gids en 4 mountainbikes op ons staan te wachten. We gaan een begeleidde tour van 2 uur door Mlilwane maken. We leren veel van  "Sunnyboy" over de verschillende antilopen en bokken, de ibissen, zebra's, krokodillen en gnoes die we onderweg allemaal tegen komen. Ook legt hij uit waarom hier geen giraffen (niet de juiste bomen) en  nijlpaarden ( werd te gevaarlijk en die zijn verhuisd naar een ander reservaat)  zijn.  Wel schijnen er hier in het park luipaarden te leven en andere katachtigen en dat terwijl we overal kunnen lopen en fietsen. Alleen als het donker is moet je terug zijn bij je base camp. Dus de luipaarden zal je niet tegen komen.

We genieten enorm van het andere landschap en om weer even actief bezig te zijn, al zijn de grindpaadjes soms best stijl omhoog of omlaag of gaan we over bruggetjes waar een paar plankjes van missen. Martine merkt wel goed met haar ademhaling dat we op hoogte zitten ( zo'n 700 m). Maar ook zij houdt het vol.
We eindigen de tour bij ene flinke groep krokodillen. We hebben nu alleen onze telefoons mee en de GoPro. Dus we gaan morgen zeker nog even terug.

Als we bij het base camp zijn aangekomen is er goed en slecht nieuws. Er is mogelijkheid om morgen om 8 uur paard te rijden, alleen zijn er maar 2 paarden beschikbaar. We besluiten dat Anouk en Marit samen gaan rijden en Martine en Robert gaan zelf mountainbiken.  Wel weer vroeg opstaan, maar dat hebben we er voor over.

Terug bij onze rondavels douchen we even alle roodheid van ons af. Robert begint hard om hulp te roepen, dus Anouk en Martine dachten dat er een groot beest bij de douche was.. . Maar nee, hij had zn deo ipv zijn shampoo gepakt en vroeg ons om de shampoo aan te geven.

Het zijn vermoeiende dagen, Robert neemt weer even zijn rust en de dames gaan lekker buiten zitten met een spelletje.
Na de lunch gaan we een wandeling maken. We hadden deze al uitgezocht, the Reilly's  rock trail. We geven door dat we deze wandeling gaan maken en vragen waar we de auto het beste kunnen neerzetten..  gewoon ergens in de berm, is het antwoord. Het is even zoeken naar de plek waar we kunnen en willen starten.  Maar we zetten zoals gezegd , de auto in de berm. We moeten eerst een wankelige trap op en af,tassen erover, camera's door het hek voordat we kunnen starten. Het is een leuk rotsachtig wandelpad en we slingeren een flink eind omhoog. Af en toe is het even goed kijken welke kant we op moeten, want het is niet allemaal even duidelijk aangegeven. We komen weinig dieren tegen hoewel we wel keutels vinden. Dus er is wel hoop. Bovenop aangekomen moeten we via het hotel wat daar staat naar het volgende punt. Maar nergens bordjes te vinden. De gasten daar, maar ook de medewerkers konden ons ook geen antwoord geven.  Gelukkig wist de receptioniste waar we moesten zijn en konden we onze route vervolgen. We kwamen nu wel verschillende antilopen en en bokken tegen. En zelfs een paar Gnoes.
Ook nu was het soms even zoeken naar de route, maar gelukkig hebben we voor het donker de weg terug gevonden. We hebben ons weer gemeld en konden richting de huisjes. Onderweg terug kwamen we weer een  groep zebra's tegen. We hebben nog even staan kijken.
Nog wat chillen en voor Anouk even naar de WiFi plek om al haar felicitaties in ontvangst te nemen en een aantal mensen te bellen. 
Het diner werd weer bereid op de braai. Varken deze keer. Anouk en Robert eten het vlees weer met smaak op en krijgen van Marit en Martine een deel van hun stuk.

Als we klaar zijn met eten is iedereen vlot weg en genieten wij nog even met elkaar bij het kampvuur terwijl we bedenken hoe we de dag morgen gaan invullen.  We bekijken de tips voor onderweg en de dames willen graag naar de kaarsenmakerij en een lokale markt. Robert ziet dit niet zo zitten, hij houdt nou eenmaal niet van winkelen. We zullen zien wat het gaat worden morgen. Misschien zetten we hem maar in een koffietentje en gaan wij de markt over.

Dierenweetjes
♡ De zwarte ibissen krijsen behoorlijk als ze vliegen, ze doen dit omdat ze bang zijn voor hoogtes ( aldus de gidsen)
♡ De impala's worden ook wel de McDonalds van de leeuwen genoemd. Ze hebben een soort "M" op hun kont staan.
♡ De krokodillen eten geen vogels, omdat ze de veren niet lekker vinden. De poep van de krokodil is wit. Dit is omdat ze hun prooi inclusief bot op eten.
♡ Door de verbranding van het dorre gras ontstaat er weer nieuwe vers gras wat voedzamer is voor de dieren. In het as zit ook veel mineralen, wat goed is voor de botten en spieren van de  dieren. Dit eten ze ook op.
♡ Het verschil tussen het mannetje en vrouwtjes zebra kan je zien door de kleur van de staart. De zwarte streep in de staart van het mannetje is dikker dan die van het vrouwtje. Wij zagen het pas beter toen hij zn 5e been liet zien!

Vanaf morgen 2 nachten geen stroom en dus onbereikbaar!