Op naar Eswatini

We zitten nog in het vroege ritme van de afgelopen dagen en zijn rond half 7-7 uur al wakker. Eigenlijk hadden we afgesproken om om 8.30 uur te gaan ontbijten, maar uiteindelijk besloten we om maar eerder te gaan. Wat Robert tot vanmorgen niet wist, was dat Martine voor hen beide een massage geboekt had. Echter kond dit alleen om 8.30 uur dus de meiden zaten lekker in het complot.

Bij het open doen van de gordijnen zag Robert wel 20 Afrikaanse zeearenden in de boom zitten. Een prachtige gezicht, maar net ff te ver voor een foto. Verder lag er deze keer een flinke krokodil te zonnen en waren er velen andere vogels die flink kwetteren en klepperen

Nadat we onszelf bediend hadden voor het ontbijt, was het tijd voor de massage. Je zou uitkijken over de rivier... Dat idee was super, maar ja, als je met je gezicht naar beneden ligt en met je hoofd de andere kant op zie je alsnog niks. Verder was het nog erg koud in de ruimte. Maar de warme en kundige handen van de dames maakten het goed.
Na een uur ontspannen moesten we toch weer opstaan. Na nog even gekletst te hebben met de dames, kwamen we er toch achter dat de steen die in het water lag, waarvan Martine gisteravond al dacht dat het een hippo was, maar Anouk zei dat dat niet kon. Toch echt een hippo was, helaas alleen niet meer in leven...

We hebben de laatste spullen ingepakt en in de auto gestopt. Op weg naar Eswatini ( Swaziland).
We hadden van Tessa begrepen dat we geen eten of drinken mee de grens over mochten nemen.  Voor de zekerheid al het frisdrank nog maar even op gedronken en wat flessen water onder de stoel gelegd in de hoop dat we dit wel mee mochten nemen. Na 45 min waren we bij de douane. Eerst de Zuid Afrikaans om het land uit te gaan, daarna na 50 m de auto weer geparkeerd om een stempel te halen bij Eswatini om het land in te mogen. Nog 100 ZAR ( 5 euro) betalen voor de auto en we konden doorrijden. Geen controles voor eten of drinken, geen extra kosten voor de " formaliteiten "

We hebben gehoord dat er een glasfabriek op de route zit en daar willen we even een kijkje gaan nemen.  De Ngwenya glass factory.
We zijn onder de indruk hoe er in de glasfabriek gewerkt wordt. Wat een hitte. Vanaf een balustrade kijken we op de werkende mensen en hoe ze met meerdere personen een neushoorn van zo'n 20 cm van glas aan het maken waren.
We kopen een paar souvenirs, kijken nog even in de andere winkeltjes en besluiten dan verder te rijden.
Martine neemt het stuur een stukje over. Maar zij heeft duidelijk meer moeite met het links rijden. We komen veilig bij de supermarkt aan waar we wat dingen voor de lunch en de komende dagen in slaan.

Dan is het nog 10 minuten rijden naar de ingang van Mlilwane wildlife sanctuary, waar we verblijven in het Sondzela Backpackers Camp. We kijken er enorm naar uit om te mountainbiken maar vooral ook te paardrijden tussen de wilde dieren.
We rijden er zelf heen en komen onderweg al verschillende dieren tegen, onder andere de impala's en de wrattenzwijnen, krokodillen en we denken buffels te zien. Als we bij het camp zijn gearriveerd blijken we bij het verkeerde kamp te zijn en moeten we nog een stuk doorrijden.  We ontdekken wel dat we hier de activiteiten kunnen boeken, dus gelijk maar regelen. Morgen is Anouk jarig en Marit heeft het er de hele week al over. Morgen willen we paardrijden. Wat is de teleurstelling dan ook groot als blijkt dat er geen paarden meer beschikbaar zijn voor morgen. Dan maar voor een dag later. Echter kunnen ze dat blijkbaar pas morgen boeken voor ons en kunnen we niks reserveren. Het lukt ons wel om morgen van 9-11 een begeleidde mountainbike tour te maken. Dus dat wordt vroeg op staan voor onze jarige jet.

We rijden door naar het juiste camp waar we in simpele rondavels slapen. Maar we hebben een douche en bij de receptie is tot vreugde van de meiden Wi-Fi. 

We gaan op zoek naar een stoel of bankje om buiten te zitten. Maar voor de 16 rondavels is slechts 1 picknick bankje beschikbaar en die is al bezet. Er is ook geen stoel bij de rondavel te vinden. We leggen een handdoek buiten neer en gaan daarop zitten om even een appeltje eten en spelletje spelen. We moeten ons eten wel goed in de gaten houden want er zitten ook allemaal aapjes in de buurt. Even later horen we dat met het regenseizoen alles weg/ kapot gespoeld is. ( maar volgens mij was dat in maart toch al afgelopen).

Om 18 uur staat het eten klaar bij een vuurplaats waar we met nog 2 ( Franse) gezinnen en 2 jonge vrouwen aan picknicktafels ( blijkbaar zijn ze hier niet kapot) gaan eten.
Martine en Marit zijn blij, er staat kip op het menu. Helaas was deze erg droog en de saus voor de rijst best pittig qua smaak.
Maar de salade smaakte prima.

Hierna hebben we nog even heerlijk bij het kampvuur gezeten. En de meiden een plekje met Wi-Fi opgezocht.