We kunnen naar huis...

Maar dat doen we lekker niet.

De meisjes hadden vanmorgen wat moeite om wakker te worden, maar alsnog gingen we even na 6 uur op pad. We zijn benieuwd wat we vandaag weer tegen komen. Stiekem hopen we op het luipaard, maar die is al 5 dagen niet meer gezien door de rangers ( en ook niet van de andere kampen in Balule). 

Onderweg spotte Robert de bruine slangenarend in een boom. Na een aantal foto's gemaakt te hebben gingen we weer door. We reden langs een waterplasje en daar was een leeuwin aan het drinken! Samen met een jong mannetje van een jaar of 3 en nog een ander vrouwtje. Ze leken wat haast te hebben en we zijn ze met een boog gevolgd om te kijken of ze gingen jagen. Maar helaas, ze vonden het welletjes voor vandaag en zochten een plekje om de komende 20 uur weer te chillen. Nadat een andere wagen gekomen was om ze te bekijken zijn wij weer vertrokken. Best bijzonder dat we merken dat Oliver eigenlijk altijd degene is die als eerste de dieren spot. We hebben geen tips van andere gekregen, maar hij heeft er wel meerdere doorgegeven. Hij werkt nog maar 3 jaar als Ranger. Maar heeft ogen als een havik. Hij kent iedere weg en elk boompje op z'n duimpje en loodst Josh met z'n auto off road naar de plaatsen dicht bij de dieren.

Als we weer verder rijden zien we nog verschillende impala's koedoe's en ... weer Rinus de Wit. Deze keer was hij bezig om zijn neus netjes te vijlen. Onderweg krijgen we veel van de mannen. 

Als we weer verder rijden laat Oliver plotseling de auto stoppen. VERSE LUIPAARDSPOREN!!!. Volgens de mannen is het spoor max 20 min oud. We rijden snel verder om het spoor te volgen. Als we bij een kruising komen stopt de auto weer om te kijken welk kant hij op gegaan is. Als de sporen gevonden zijn, mogen we de auto uit en krijgen we uitleg over het spoor en hoe ze kunnen zien dat het nog vers is. Het forensische hart van Anouk gaat sneller kloppen. We moeten goed kijken, maar dan zien we het ook. Er zitten nog wat haren van de poten in het spoor. Deze zijn nog niet weggewaaid door de wind en dat betekent dat het vers is. Dus we gaan weer verder zoeken. Een klein stukje verderop worden we weer de auto uitgehaald. We zien heel veel impala afdrukken bij elkaar en ook een groepje schutter kijkende impala's die dicht bij elkaar staan. Hij moet echt in de buurt zijn, Oliver vindt ook sporen van een wegrennend luipaard. Waarschijnlijk heeft hij ons gezien toen we vlak bij waren en is hij er vandoor gegaan door het geluid van de auto. Maar we geven niet op.... en dan ineens... zien we haar. Een 3 jarig vrouwtjesluipaard die op jacht lijkt te zijn. We hebben haar een paar seconden gezien, alleen Marit helaas niet. We hopen van een afstand haar weg te kunnen volgen, maar helaas. Dit is niet gelukt.

Marit wil al 2 dagen graag de zebra's zien en een foto van maken. In we hadden verwacht vele zebra's tegen te komen, maar dat was dus niet zo. Vandaag had Marit wel geluk. Meerdere zebra's stonden te grazen, met daarachter nog de giraffen. We rijden weer langs de Olifantenrivier en zien 2 Afrikaanse zeearenden hoog in de boom zitten. Een 3e zit laag op een boomstronk. Met een gebroken vleugel. De rangers en andere mensen van de reservaten helpen de dieren niet. Ze laten zoveel mogelijk de natuur hun gang gaan. Alleen als er iets gebeurd is wat door mensen is aangericht, dan komen ze wel in actie. Deze vogel zal het dus helaas niet gaan redden. We vinden het jammer van zo'n prachtige vogel, maar zo is de natuur. 

Als we even verder rijden zien we rechts de nijlpaarden, zo dichtbij hadden we zo nog niet gezien, we gaan niet die kant op, maar slaan linksaf. We snappen niet zo goed waarom, maar als we 100 meter verderop stilstaan zien we waarom... aan de rivier staan 4 stoelen, met tafeltjes, Ellen onze Chef en haar hulp en Andreas staan op ons te wachten met het ontbijt!!! Ons verblijf hier op Bundox kan niet meer stuk! We genieten in het zonnetje, uitkijkend over de rivier van ons ontbijt, wat voelen we ons rijk!

Anouk vindt nog wat sporen en krijgt van Oliver extra uitleg. Wat vindt ze het interessant. Ze wordt steeds enthousiaster om over 2 jaar een stage in Kaapstad te plannen bij de Wildlife Forensics.

Na het ontbijt wordt het tijd om terug te rijden naar het camp, onze thermokleding weer in de tas te stoppen (die hebben we echt nodig met de safari's) en de laatste spullen in te pakken. Tijd om afscheid te nemen van deze magische en idyllische plek met onze allereerst safari-ervaringen... en wat voor een ervaringen. In ons allereerste park hebben we al de BIG FIVE gespot!

Als we teruggebracht worden naar onze auto kunnen we de olifanten en onze 3 leeuwen van vanmorgen nog even gedag zwaaien.

Voor vandaag stond eigenlijk ook een rit door Kruger gepland, we slapen vanavond net buiten Kruger. Maar we besluiten dat het mooi geweest is voor vandaag. Het is nog 3 uur rijden naar een veilige ingang en dan zonder stoppen nog 2 uur door het park. Aangezien het vroeg donker is en je dan niet daar mag zijn, kiezen we ervoor om de weg om Kruger heen te pakken. Even goed nog 300 km rijden. We halen lunch bij de supermarkt en gaan op pad. We zien nog wat dieren aan de rand van het park, in ieder geval giraffen en Marit heeft 2 wrattenzwijnen gezien. Ook lopen er her en der aapjes rond.

We rijden door verschillende kleinere en grotere plaatsen heen en zien weer goed de verschillen tussen arm en rijk. 

Onderweg een picknickplekje gezocht. Deze vonden we aan een watertje, klein stukje off road en zittend op de klep een broodje gegeten.

Door naar ons eindpunt Rio Vista Lodge. 

Wat heeft Tessa toch weer een magische plek gevonden aan de Crocodile River.

Terwijl Robert nog even een rustmomentje pakt, trekken de dames hun zwemkleding aan en gewapend met handdoek en camera gaan ze naar buiten. Er wordt al snel een olifant gespot en nog een en nog een.... een kudde van zo'n 17 olifanten met 5 jonge staat op zo'n 100 m van de lodge en trekt langzaam onze kant op. Marit besluit dit vanuit het water te bekijken, Anouk en Martine gaan voor het perfecte plaatje. Helaas blijven de moeders met de allerjongsten op afstand, maar de iets grotere komen door het water dichterbij. Toch maar even kijken of Robert wakker is. Ook hij had z'n zwembroek aangetrokken en is samen met de meiden het tafereel vanuit het bad gaan bekijken.

Martine kon het niet laten om toen het te donker werd voor de foto's nog even " af te koelen" . En samen met Anouk hebben ze genoten van de zonsondergang en de dieren rond het water. 

Na een warme douche was het tijd voor het diner. Martine had al een paar keer springbok carpaccio op het menu zien staan en wilde dit proberen. Zo gezegd zo gedaan. Marit vond het niet zo lekker, maar Martine, Robert en Anouk wel. De bourgondiërs konden het zich vanavond weer goed laten smaken en Martine en Marit gingen voor kip.

Na een lekker bad en nog wat verhalen schrijven, foto's uploaden en kaartjes leeghalen zijn we lekker gaan slapen. 

Wist je dat

♡ Anouk, Martine en Robert de afgelopen dagen nog geen 1000 foto's per persoon gemaakt hebben

♡ Dit echt heel weinig is voor Martine!

♡ Maar ze dit vandaag met de olifanten bij het water wel weer ingehaald heeft

♡ We morgen naar Eswatini rijden, en we geen idee hebben of we daar internet hebben

♡ En we dus ook niet weten of jullie Anouk de 6e kunnen feliciteren met haar 18e verjaardag

♡ We anders pas de 9e weer bereikbaar zijn (hopen we)

♡ En jullie dus wat langer op de volgende verhalen moeten wachten