Van uitdaging naar uitdaging

Vanmorgen waren we weer betijds wakker.
We zitten allemaal wel in het ritme van vroeg wakker worden, over het algemeen ergens tussen half 6 en half 7.
We zijn wel.lekker rustig opgestart, genoten nog even van de zonsopkomst  in bed voordat we ons aan gingen kleden.
We liepen alle trappen weer af voor het ontbijt die deze keer als buffet klaar stond.
Na het ontbijt spraken we af dat we eerst met zn 4en zouden gaan paardrijden en daarna zouden we lunchen en eind van de middag, nadat Robert gerust had het oefenparcours van het abseilen doen.

Er staan meerdere besotho pony's een speciaal ras dat alleen maar in Lesotho voor komt voor ons klaar. De kleinste wordt als eerste gepakt, dus die zal wel voor Marit zijn... maar nee hoor, daar mocht Robert op! Robert zijn zwarte pony heette iets van " Odille". Marit kreeg een slanke bruine pony. En ook voor Anouk was er een zwarte pony en voor Martine een bruine met de naam " Halamala" of zoiets, maar je mocht hem ook " Klaas" noemen. Marit haar paardje heette "Rock" maar dan in het Lesotho's
. We gingen voor een 3 uur durende rit naar de waterval van 204m en weer terug .De pony's hadden er zin en waren lekker voorwaarts. Voor Robert soms iets te voorwaarts, zeker omdat we gelijk al best stijl naar boven of naar beneden gingen. Hoewel het de pony's af en toe toch lukte om in draf te gaan, hebben we voornamelijk rustig gestapt. Onderweg zagen we de lokale bevolking op hun paarden, lopen of rijden met ezeltjes die beladen waren met allerlei verschillende producten. Het is hier overdag ene graad of 17-20 maar de mensen vinden het maar koud. Ze bedekken hun gezicht dan ook bijna volledig en je ziet alleen hun ogen die in de gestreepte gekleurde mutsen uitsteken.De mensen zijn vriendelijk en iedereen groet elkaar. Het groeten is hier ook een teken van gelijkheid. Dat je niet boven een ander staat, je niet beter voelt dan een ander.
We genieten van de omgeving, verbazen ons dat er nog altijd met koeien het land omgeploegd wordt, maar men gelijktijdig ook met een mobieltje loopt of muziek via een boxje luistert.
De waterval is prachtig en is een van de hoogste watervallen van Zuidelijk Afrika.
Martine en Anouk bekijken hem nog maar eens goed, want het plan is dat zij daar morgen gaan abseilen.
Op de terugweg willen Anouk en Marit graag een stukje in galop. Robert houdt het mooi bij stap en Martine wil ook wel een stukje proberen. Volgens onze gids Josef moet dat goedkomen, maar Marit is toch wel bang dat papa's pony er ook achteraan gaat.
Toch gaan Marit en Anouk er voor en ook José gaat met de meiden mee. Robert kan z'n pony keurig is stap houden en Martine draaft en galopeerd er ook een stukje achter aan.
De meiden gaan hard en hebben de grootste lol, ze mogen zelfs de berg op galopperen. Met zn 3en houden ze een kleine race. En dan komen ze weer terug naar Robert en Martine.
Met z'n 5en stappen we het laatste stuk tussen de koeien en schapen door weer naar de lodge. We hebben genoten van de mooie rit. Marit helpt nog even om de paarden weer terug te brengen naar de stal.of paddock of hoe je het wil noemen en daarna is he tijd voor lunch.
We startende lunch buiten in het zonnetje, maar helaas komt er al snel een schaduw over de tafel en ook het windje is koud. We blijven dapper buiten zitten, maar het duurt lang voordat de lunch daadwerkelijk komt.
Robert gaat na de lunch alvast naar boven en de dames gaan overleggen voor eht abseilen. Blijkbaar zijn de mannen er al.even en willen ze de training gelijk met ons doen. Robert had eigenlijk ook.mee willen oefenen ( nou ja willen) maar de kans zou minimaal zijn dat hij morgen ook mee zou gaan. Dus besloten de dames om met zn 3en te gaan.
We kregen uitleg en trokken onze harnassen aan. Ons plan was dat Anouk zou starten, maar Martine stond als eerste klaar en dus was het haar beurt om te gaan beginnen. Alhoewel ze altijd gedacht had dat over het randje gaan het lastigste en engste zou zijn, viel dit reuze mee. De controles over het touw en het hiken weer terug naar boven was een pittigere klus. Maar ze genoot ervan. Daarna was Marit aan de beurt. Wat vond ze het spannend! Eenmaal beneden kwam alle spanning en adrenaline er even uit. Maar super stoer, is ze nog 2 keer gegaan. Anouk ging lekker soepel baar beneden. Omdat het touw morgen een stuk langer en zwaarder is werd het de 2e keer zwaarder gespannen en kregen Martine en Anouk de laatste keer ene flinke ton water aan het einde van het touw, wat met name het beginstuk moest nabootsen, wat echt heel zwaar was. Omdat we al besloten hadden dat Marit morgen alleen mee gaat om te kijken, mocht zij nog een keer zonder ton.

We spreken af om morgenochtend om 8 uur te vertrekken.

Vol verhalen keren de dames terug naar Robert, die lekker had liggen rusten.
Er wordt nog even gedouched en de Qwiqzz komt weer op tafel. Inmiddels zijn we aardig verslaafd geraakt en zijn we blij dat we meerdere soorten scorekaartjes mee hebben.
Martine heeft het ontzettend koud en wordt niet meer warm. Anouk had vlak voor het diner nog een hele warme douche en Martine is er daarna nog even onder gegaan om op te warmen. Dat lukte maar moeizaam.

Gelukkig stond in het restaurant de haard alweer lekker te brandden en de kaarsen weer aan. Dat was vanavind weer hard nodog want er was nauwelijks stroom.Het menu viel wat minder in de smaak bij Martine en Marit, maar Robert en Anouk genoten van het lamstoofpotje. Het toetje smaakte prima en zo waren alle buikjes toch weer goed gevuld.
Alle trappen weer op naar boven, ondertussen kijkend naar de prachtige sterrenhemel en de melkweg, kwamen we weer aan in onze rondavels waar het vuur alweer lekker brandden. De een dook bijna gelijk het bed in, de ander nog even lezen.