Van Khotso naar Lesotho

Vanmorgen waren we allemaal wer op tijd wakker, ook Robert die niet zo vroeg op hoefde te staan. Zelfs Marit was optijd aangekleed. Maar ja..als je weer mag paardrijden, dan zorgt ze wel dat ze optijd klaar is.

Om 7.10 uur liepen we naar de paardjes die al opgezadeld klaar stonden. Even de juiste maat cap uitzoeken en we konden opstijgen. Marit mocht op Losso, Anouk op Mounty Black en Martine op .. het leek in ieder geval op Robert.. dus zo was hij toch nog mee. Omdat Martine mee was, werd het een rustig stap ritje. We gingen behoorlijk omhoog de berg op via losliggende stenen paadjes. Het uitzicht was prachtig! Aan alle kanten. Stiekem vinden we het jammer dat we hier maar 1 nachtje blijven. We zouden best nog een langere tocht willen maken of lekker wandelen in de omgeving.
Na een lekkere douche werd de auto ingepakt en reden we naar het camp waar een ontbijtje op ons stond te wachten.
Terwijl zij alle tijd hadden, zaten wij een beetje op de wip, want we wilden niet te laat vetrekken, omdat we een lange reisdag voor de boeg hadden. Maar goed, alles op z'n tijd. Uiteindelijk reden we 45 min later dan ingepland weg.
De rit naar Semonkong duurt zo'n 5 uur en dan moet je daar nog de grensovergang bij meerekenen qua tijd. Dat kost ook al snel 30 min.
De rit wordt na een half uur alweer een flinke hobbelweg, gelukkig kan Robeet nog redelijk doorrijden. En na 40 min draaien we weer de verharde weg op. Maar of dat met al zn potholes nou beter is...
We zien de omgeving langzamerhand veranderen, we zien de hoge bergen liggen.  Waar Khotso op 1500 m lag, is in Lesohto het laagste punt 1400 m en wij gaan op 2200 m verblijven.
De laatste 50 km naar de grens is de weg echt slecht. Er zijn veel werkzaamheden, althans mensen met een vlaggetje om je te waarschuwen en er staan dan iets verder een paar mensen (n)iets te doen. Zo gaat het elke paar kilometer. Het lijkt wel of van de gehele weg de bovenste laag asfalt eraf gehaald is.
We zien veel schoolkinderen weer naar huis lopen, berg op, berg af , gewoon in kleine groepjes met elkaar. Ze zwaaien bijna allemaal.
De grensovergang verloopt soepel. Dit is de 3e keer dat we Zuid-Afrika verlaten, maar de eerste keer dat we ook onze vingerafdrukken moeten afstaan bij de Zuid-Afrikaanse kant. We vinden het maar bijzonder. Alleen Marit hoeft nog niet, want zij is, zoals de mevrouw het noemde, nog een baby.

De gehele rit is qua omgeving absoluut geen straf en we vervelen ons geen moment omdat er om elk bochtje wel weer wat nieuws te zien is. We stijgen en dalen behoorlijk, hebben flinke slingerwegen, maar eht asfalt in Lesotho is in ieder geval een heel stuk beter, op de potholes en soms flinke rotsen op de weg na. Ook hier zien we veel schoolkinderen, maakbaar ons idee voornamelijk jongens naar huis lopen en ze zwaaien enthousiast naar ons. Velen maken ook een gebaar dat ze geld willen, maar dan zijn ze bij ons aan het verkeerde adres.
We zien veel herders met hun schapen of koeien lopen. De mensen hebben hier veelal geen auto, maar maken gebruik van paarden of ezels.  Het is net of je 100 jaar teruggaat in de tijd. Koeien voor de kar, Ezels bepakt met zakken rijst of bloem. En de herders sturen hun dieren met stokken of door het gooien van stenen aan de kant.
De laatste 5. Km rijden we over de markt van Semonkong heen. Wederom een heel slecht pad van hard zand en stenen. Er lopen vele mensen door elkaar en er komt tegenligger aan.. hellup.. uiteindelijk weet Robert ons weer veilig door alles heen te loodsen en komen we aan de bij de lodge.
We mogen kiezen of we laag willen zitten en neit zoveel hoeven te lopen of voor mooi uitzicht gaan. Die keuze is makkelijk. We moeten een flink eind er voor lopen en merken gelijk dat we op flinke hoogte zitten, maar het uitzicht is schitterend. 
We hebben weer 2 rondavels en tussen ons in zit een gezamenlijke keuken.
Nadat we uitgeladen zijn en Marit de eerste paardjes alweer geknuffeld heeft, gaan we even lekker lezen op bed . De een met zn ogen open, de ander met z'n ogen dicht. Martine en Anouk besluiten buiten nog even een spelletje te doen om van eht uitzicht te genieten. Ze slaan een extra deken om zich heen, want dat is hier wel nodig.
Rond 18 uur gaan ineens alle lampen uit. We weten dat we hier tussen 22 en 8 uur 's morgens geen stroom hebben, maar 18 uur is wel wat vroeg. Gelukkig hebben we zaklampen. Het is hier rond 18 uur echt al wel donker aan het worden. Een half uurtje later lopen we in het donker toch maar richting het restaurant in de hoop dat daar wel stroom is of in ieder geval lekker warm. Vlak voor we er zijn floept overal het licht weer aan. Echter is dit maar van korte duur. De kaarsen stonden gelukkig al aangestoken op de tafels en zo aten we ons voorgerecht bij kaarslicht.
Het licht ging de gehele avond nog een aantal keer uit en aan. Gelukkig konden we wel weer in het licht naar onze rondavels lopen. Het haardvuur was inmiddels bij beiden aangestoken dus het was lekker warm. We gingen allemaal nog wat lezen , optijd tanden poetsen, een extra blok hout op het vuur en voor het licht uit ging lagen we in bed