Zo bijzonder

Vanmorgen hadden we een heel bijzondere en uniek ervaring. We mochten een uurtje later wakker worden en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt. 

Na koffie en een warme chocolademelk met een muffin gingen we met 2 andere gide's op pad. Na een half uurtje rijden kwamen we op de plek aan waar we moesten verzamelen. Niet lang na onze aankomst landde de helikopter en kwam de dierenarts van het reservaat. We kregen uitleg over wat er ging gebeuren en waarom het noodzakelijk is. 

We stapten in de auto's, de helikopter met de dierenarts erin steeg op en we gingen opzoek zoek naar Rinus! Of eigenlijk Rita. Op volle snelheid kregen we een flinke safari massage, even was onze gids de voorganger kwijt, sloeg de verkeerde weg in, dus weer omgedraaid en op zoek naar de juiste route. We vonden ze alweer snel en gingen weer in volle vaart verder. Eenmaal aangekomen op de locatie had de dierenarts met vanuit de lucht Rita verdoofd. In eerste instantie dachten ze dat het een flink mannetje was, maar het bekijkt ene vrouwtje te zijn die in de laatste maand van de zwangerschap zit. 

Maar wat gaan we vandaag dan doen of zien? Wij mogen aanwezig zijn bij het 'onthornen" van Rita.

Maar waarom wordt dit gedaan, zal je je wel afvragen... en is het niet zielig of pijnlijk?  

♡ het onthoornen wordt gedaan om de stropers tegen te houden, zelfs een klein randje is al veel geld waard en dasr gan de stropers voor

♡ de hoorn krijgt ongeveer elke 3 jaar een pedicure. 

♡ het is geen pijnlijke procedure. De neushoorn wordt dan ook niet volledig in slaap gebracht, maar met een mix van een opiaat, ontdpanningsmiddel en iets ter voorkoming van ademdepressies krijgt Rita een locals wij dat Nederlnd noemen " roesje" 

♡ Rita weegt zo'n 2000 kilo

♡ het is niet pijnlijk om te ondergaan. Het zou net zo aanvoelen als dat je bij de tandarts een verdoving gehad hebt en je de boor nog voelt trillen.

Rita heeft vanuit de lucht het verdovingspijltje in haar bil geschoten gekregen. Ze schrikt ervan en probeert de bosjes in te duiken. Dat is is echt niet handig. Zeker niet als we allemaal mee willen kijken de rangers proberen haar nog een beetje te sturen. Dit lukt echter niet en ze komt te liggen met haar hoofd in de bosjes. Er worden nog wat takken weg gehaald voordat we er met zn allen bij mogen komen staan. Er wordt gevraagd wie er mee wil helpen. Net te laat. De hoorn wordt gemeten in lengte en dikte. Kate, een van onze gidsen van de RRL, is ook voor het eerst mee en mag alles opschrijven. Voor het meten van de 2e hoorn mag Anouk helpen. Er verschijnt een glimlach van oor tot oor op haar gezicht. Samen met een van de medewerkers mag ze dit doen. 

Dan begint het onthoornen en komt er ene grote kettingzaag tevoorschijn. Als eht er af is wordt de stop geslepen en gepolijst. Daarna mogen we allemaal per gezin op de foto met de neushoorn. We mogen haar aanraken, de huid voelen en zien nu goed met onze eigen ogen hoe de vorm van de voet is en kunnen dit dus nu nog beter matchen met het spoor wat we zien in vergelijking met de zwarte. 

Aangezien het veel tijd heeft gekost om de omgeving van haar vrij te maken voor de handeling kunnen we neit langer meer wachten om het anti-dotum te geven. We wachten nog even voor ze wakker wordt en zien haar vlot weg gaan. 

We kunnen niet omschrijven wat een intens bijzondere ervaring dit voor ons alle 4, maar met name voor Anouk geweest is. Wat een cadeautje en unieke ervaring was dit! De glimlach is vandaag niet meer van Anouk haar gezicht te krijgen.

Als we terugrijden naar de ontmoetingsplaats zien we nog de groep hippo's die de vorige avond lekker in het water lagen. De gehele groep stond nu op het land, maar toen wij in kolone er langs reden stormden ze het water in. We zagen dat er nog een kleintje bij was. 

Wat een mooi gezicht. 

We bedanken het team voor de fantastisch ervaring en rijden terug naar de lodge. Ook dit blijkt nog, geheel onverwachts, een mooie rit te worden. We zien een rode duiker tussen de struiken, spotten een havik ( of was het nou toch een arend) en rijden vlak langs de buffels waar we toch nog even blijven staan. 

En dan zien we ineens nog een Rita met haar 3 jarige peuter. Als we naar ze kijken zien we dat zij ook aan de beurt zijn voor dit programma. 

Het is echt jammer dat dit nodig is, maat het is een van de weinige methodes op dit moment om deze prachtige imposanten dieren te redden van uitsterven.  

Bij de lodges aangekomen willen we snel aanschuiven voor een ontbijt, maar iedereen is ook nieuwsgierig naar onze verhalen. We delen deze met het andere gezin en de medewerkers. Het is inmiddels bijna 10.30 uur en we moeten ook niet te laat weg vandaag. 

We denken eraan om te starten met de malariapillen en het is nog een klus voor Anouk en Marit om ze weg te krijgen, maar het is gelukt.

Naast yoghurt met fruit krijgen we onze eieren op de bestelde manieren. Het heeft weer heerlijk gesmaakt en we zitten goed vol. 

Dan wordt er ineens " happy birthday" gezongen door het personeel en komen ze met een grote chocoladetaart binnen. 

Zo lief! We kijken elkaar aan en besluiten een stuk taart te nemen, ondanks dat we al vol zitten. Hij smaakt heerlijk!!!! We bedanken de dames van de keuken en vragen of ze het andere deel van de taart kunnen inpakken voor ons zodat we deze mee kunnen nemen. We gaan de lunch in Tembe elephant niet redden, maar gelukkig hebben we taart! 

We pakken snel onze laatste spullen in, want we moeten echt gaan. Nog even plassen en afrekenen en dan moeten we echt gaan. Martine koopt nog een mooie sjaal en voor Anouk kopen we een mooie sleutelhanger van Rita als aandenken. 

Onderweg het park uitgereden hebben we verschillende wegversperringen. De ene keer de impala's, het volgende moment liggen de gnoes op de weg. Maar zo blijft het eigenlijk door gaan. We rijden een prachtige pas door ( of langs Pongola). We zien een grote meer, rijden over een dam, komen door kleine drukke dorpjes en Robert moet vele malen op de rem omdat er een koe op de weg staat.

We komen om 14.45 uur bij de ingang van Tembe Elephant. Mooi, de meeste safari's beginnen om 15.30 of 16 uur. Als.we de ingang van het terrein van de lodges inrijden, zien we de eerste safari-auto's vertrekken. We balen, zijn onrustig, willen graag mee. We krijgen te horen dat we straks met een andere auto naar onze gids gebracht worden. Dit is een geruststelling. Maar we moeten eerst de papierwinkel regelen en ze willen dat we de tassen uit de auto halen, zodat ze die vast weg kunen brengen. We hebben hoge verwachtingen van de hoeveelheid olifanten in dit gebied en ze zijn erom bekend dat ze hier grote slagtanden hebben. 

Als we bij onze gids en nog 2 Italianen in de auto stappen zijn we nog altijd onrustig, maar kunnen we op pad. We zien het gebruikelijke, voornamelijk impala's en nyala's. We zijn naar een waterplas gereden, waar veel vogels zaten. Hier hebben we oa de zadelbekooievaar gezien. Deze stond nog op het lijstje. Onze gids weet veel te vertellen over de de vogels en kan de geluiden van de vogels goed na doen. We horen dat er een stuk verderop een luipaard gesignaleerd is en gaan er op af. We hebben pech en vinden hem niet. We zien wel wat giraffen en zebra's in de verte. We rijden door. En komen uiteindelijk een flinke groep olifanten tegen. Met 2 jonge olifanten. De olifanten smikkelen van de palmbomen. Er sneuvelen er aardig wat. We blijven in de auto zitten om.ons drankje te doen en kijken ondertussen naar de olifanten. Ze zijn behoorlijk groot. We genieten ervan als zijn ze door de hoeveelheid takken niet makkelijk te fotograferen. 

Als het donker wordt en de versnaperingen op zijn, rijden we terug naar het kamp. En hoe we ook speuren, we komen niks interessants tegen. We zijn best wel teleurgesteld. 

We kunnen bij terugkomt gelijk door voor het diner. Wortelsoep, kip en/of impala en een toetje. De sfeer en bieding is een stuk minder persoonlijk dan dat we de afgelopen dagen gewend zijn. Zijn wij nou zo gewend geraakt aan de luxe? Misschien was eht anders geweest als we hier begonnen waren, we zijn wel blij dat we op aanraden van Tessa maar 1 nachtje hier gebleven zijn. 

Na het diner moeten we iemmd vragen om mee te lopen naar de tent en we meoten echt om uitleg vragen. De tent ziet er trouwens schitterend uit! En de buitendouche is heerlijk. Martine nam Marit genieten allebei van ene douche in het maanlicht en we gaan optijd slapen. We zijn moe. 

♡ De Gnoe: is een van de stomste dieren, ze rennen weg als er een leeuw is, stoppen naar 200m en keren dan terug om te kijken waarom ze ook alweer weggerend waren. 

De gnoe wordt ook wel de Chinese buffel ( namaakbuffel) geniemd

 ♡ Een van de kingfishers ( ijsvogelsoort) eet geen vis, maar insecten 

♡ De Mangoest eet slangen, hij kan okk de gifste slang, mambo, doden en opeten.

♡ Imapa's hebben zwarte voeten/ enkeles. Hiermee verspreidden ze hun geur als ze springen en kan een andere impala ze makkelijk volgen en weer terug vinden 

♡ Nyala betekend ui

♡ De koedoe heeft een krul in zijn hoorn. 1 krul staat voor 3 levensjaren.